Ogentroost

Film: The Curious Case of Benjamin Button  Wel uiterst curieus inderdaad, vooral ook een erg intrigerend onderwerp. Iemand die oud geboren wordt en steeds maar jonger wordt. Het is wel erg leuk om Brad Pitt als maar jonger te zien worden en sowieso al het verbluffende schminkwerk van oud naar jong. Heel knap gedaan. Het is een wat melancholische film die mij qua verteltrant een beetje doet denken aan Forrest Gump met de bizarre dingen die hij meemaakt en de kleurrijke figuren die hij ontmoet. De liefde van zijn leven ontmoet hij al als hij nog oud is en zij nog een kind, maar dat gaat veranderen en er komt een moment dat ze beide zowat even oud zijn, maar er komt ook een moment dat ze weer (letterlijk) uit elkaar groeien en dat maakt de film ook tragisch. Het verhaal wordt voorgelezen door de dochter (die dan nog niet weet dat ze zijn dochter is) terwijl haar moeder op haar sterfbed ligt. Het idee van steeds jonger worden heeft me altijd enorm aangesproken, dus deze film was we...

De volledige titel van deze film is: The Assassination of Jesse James by the coward Robert Ford . De lengte van de titel doet al vermoeden dat het een lange zit gaat worden: 2,5 uur duurt hij maar liefst en hoewel het een heel meditatieve film is met prachtige beelden is hij toch veel te lang. Het plot wordt al weggegeven in de titel, toch is hij bij tijden heel spannend. Lange scènes soms met toch erg veel spanning, want er gaat veel dreiging uit van Jesse James (Brad Pitt) Zijn tegenspeler is trouwens Casey Affleck, de jongere broer van Ben. Wanneer het dan gebeurd is zie je dat de film nog een half uur te gaan heeft en komt er nog een hele epiloog, in een andere stijl dan de rest van de film, dus dat valt niet goed. Ik had nog nooit van deze film gehoord, maar zoals al vaker had ik de soundtrack gehoord en vond die erg mooi. (van Nick Cave en Warren Ellis) Was dus erg benieuwd naar deze film. Het is gebaseerd op historische gebeurtenissen en op een boek daarover van Ron Hansen.

Film : The Tree of Life Wat me toch altijd weer verbaast is hoe weinig (bewust) je de muziek hoort als je naar een film kijkt. Van Alexandre Desplat deze keer en ik had de soundtrack al verschillende keren gehoord, maar niets kwam me bekend voor. Wel de stukken klassieke muziek, daar kon je niet omheen, zo overduidelijk waren die aanwezig. Maar nu de film zelf: ik lees zeer lovende, bijna juichende recensies en ik lees compleet vernietigende recensies, nergens eigenlijk een middenweg. Die zal ik dan zelf maar vertegenwoordigen. De regisseur wil teveel met deze film: hij wil àlles laten zien, het ontstaan van de aarde, de evolutie, beelden van micro- en macrokosmos (1) en dan wil hij ook nog een verhaal vertellen over een gezin in de vijftiger jaren (2). Omdat hij dit aan en in elkaar knoopt wordt het niet helemaal wat. Zo komen er na een korte introductie van (2) eindeloos lange beelden over (1), terwijl je dan nog helemaal geen binding hebt met het verhaal, waardoor het een aaneenr...