Ogentroost

Serie: Doctor Who: Planet of Giants . seizoen 2 aflevering 1 Seizoen 2 begint erg leuk met een driedelige aflevering, waarbij vooral het eerste deeltje om te smullen is. We ontdekken tot onze verrassing dat onze vrienden geslonken zijn tot zo'n klein formaat dat een vlieg daarbij vergeleken al een enorm bedreigend monster is. Gelukkig zijn de insecten allemaal dood, maar de kat niet. Het is altijd weer leuk om de gewone dagelijkse dingen plotseling in een totaal ander formaat te zien. Wat te denken van het afvoerputje van een gootsteen en als de stop eruit getrokken wordt en het water wegloopt? Een levensbedreigende situatie. Gelukkig is er de zwanenhals waar ze kunnen schuilen. Hoe krijg je een lucifer aangestreken als je zo klein bent als een speldenknop? Het verhaal zelf, een laboratorium waar insecticiden worden gemaakt, een moord daaromtrent, het was voor mij nogal bijzaak. Het wel en wee van de miniatuurmensen had mijn grootste aandacht. Wat ik voor het eerst doorhad wa...

Film Hugo (2011)  van Martin Scorsese Je begint naar een mooi sprookje te kijken met verrassende 3D-effecten en allengs kom je terecht in een waargebeurd verhaal over een van de eerste filmmakers met vele verwijzingen naar de eerste stomme films en allerlei achtergronden. Hugo is een weesjongetje dat tussen het radar-werk van de klokken van een Parijs' station leeft en zorgt dat ze blijven lopen. Hij heeft daar een prachtig uitzicht op het stationsgebeuren en op de hele stad en hij komt in contact met Georges Méliès, een aan lager wal geraakte filmregisseur, daar komen we in de loop van de film achter. Via deze man, een mooie rol van Ben Kingsley, is er dus de klik met de stomme film. Op het station zelf leven ook allerlei kleurrijke figuren die zorgen voor leuke kleine subplots. Volgens de film waren de mensen na de Eerste WO niet meer geïnteresseerd in zijn films, dat is misschien gedeeltelijk waar, maar een ander aspect was dat zijn films in Amerika gekopieerd werden en ui...

Film: Moon (2009) S p o i l e r s ! ! ! Bij de eerste beelden had ik het al gelijk naar mijn zin bij deze film. We zijn in een ruimtestation op de maan. Heerlijke beelden van iemand die panelen bedient, praat met een robot (Gerty), de ideale setting voor een sf-film. Al gauw kom je erachter dat Sam Bell daar helemaal alleen zit. (zo stom zijn ze in de echte ruimtestations niet) Zijn enige aanspraak is Gerty en hij ontvangt niet-live beelden van zijn vrouw vanaf de aarde. Je denkt al gauw aan 2001 van Kubrick, maar robot Gerty is, hoewel heel strikt wat betreft zijn opdrachten van buitenaf, toch steeds voor rede vatbaar. Hij is er alleen om te helpen, zegt hij dan ook steeds. Deze film is echter verre van een feelgoodfilm. Allengs wordt prijsgegeven hoe de zaken in elkaar zitten. Sam krijgt een ongeluk buiten het station (prachtige beelden van het maanoppervlak) en wordt gered door een tweede Sam, een kloon, maar blijkt zelf ook een kloon te zijn en ze ontdekken een ruimte waarin...

serie: Doctor Who: The Reign of Terror Die kleine serietjes van de oude doctor Who beginnen altijd heel leuk en interessant. Vol nieuwsgierigheid kijken onze skydivers waar ze nu weer terecht gekomen zijn en wij kijken met ze mee. De muziek is vrolijk: allons enfants de la patrie en we zien de dokter langs de franse wegen wandelen, nadat hij voor de eerste keer gered is (uit een brandend huis) Maar na een paar deeltjes verzandt het vaak in een oeverloos geheen- en weer, zo ook in dit verhaal: in de gevangenis, vluchten, uit de gevangenis, gepakt worden en weer er in. Er komt geen eind aan. Wie is vriend, wie is vijand? Dat past wel bij de tijd waarin ze terechtkomen, nl. aan het eind van de Franse Revolutie in Parijs. Deeltje 4 en 5 (van de 6) zijn helaas verloren gaan, dus dat maakt het dan met alle verwikkelingen niet makkelijk om door te komen. Gelukkig is het laatste deeltje weer bewegend en dat scheelt toch een heel stuk qua kijkgemak. Nou wist ik het allemaal niet zo goed me...

Ik kom er niet aan toe alles te bespreken wat ik gezien heb. Maar voor de statistieken even een kleine (misschien wel onvolledige) opsomming: Films: About Schmidt (2002), vooral voor Jack Nicholson , mooi en ontroerend Easy Virtue, (2008)  leuk maar kan me nu al niet meer herinneren waar het over ging. Nanny McPhee kinderfilm, sprookje, over the top maar grappig. Er schijnt nog een vervolg te zijn, maar die hoef ik echt niet te zien.    The Young Victoria, erg mooi, zou wel een vervolg willen. Series: Dexter (seizoensfinale s.6) Modern Family 2/13 Downton Abbey (Christmas Special) Frozen Planet (schitterende natuurserie, afl. over de poolwinter) Earthflight 1/4   (zo mogelijk nog schitterender natuurserie) Inside the Human Body 1/4 Oranje onder Vuur 1/4 (hilarisch)

Doctor Who (oude serie): The Sensorites Een uit zes deeltjes bestaande aflevering. De eerste aflevering (Strangers in Space), als we de Sensorites nog niet in beeld hebben gehad en er alleen maar over horen vertellen, is ontzettend spannend. En dan op het eind van de aflevering zien we ineens iets in het venster van een ruimteschip verschijnen en schoot ik onbedaarlijk in de lach. Opa Buiswater!  van de jeugdserie uit de jaren 50 Dappere Dodo :)  Die associatie zal niet iedereen hebben, maar toch zal ik niet de enige zijn die zich heeft zitten vermeien in de uitmonstering van de Sensorites met hun hansopjes aan en hun maskertjes op waarachter je een gezicht weet en die rare naar boven gekrulde baarden. Zo spannend als in het begin wordt het niet meer, maar het blijft aardig om naar te kijken. Vooral de gedachtegangen van de Sensorites zijn interessant, ze kunnen elkaars gedachten lezen, hun maatschappij is gebaseerd op vertrouwen, maar met de mensen hebben ze slechte ervari...

Boek: Herman Koch: Zomerhuis met Zwembad. Dat was wel even slikken na de minzaamheid van Maarten 't Hart naar het cynisme van Herman Koch. Beslist geen boek om daarna met een glimlach te gaan slapen, hoewel je er toch ook wel vrolijk van wordt, maar het is een wat cynische vrolijkheid. De man-vrouw-kinderenrelaties worden totaal bekeken in het licht van de evolutie en het voortbestaan van de menselijke soort. Dit verklaart alle daden, alle overspel, vuile streken tot moord om je kind te beschermen. De onsympathieke ik-figuur wordt even wat sympathieker als de beschermende vader, maar op een gegeven moment, zo op tweederde van het boek, haakte ik een beetje af omdat ik het niet helemaal geloofwaardig meer vond. Wel een boek dat je niet weg kan leggen als je er eenmaal inzit, dus niet te laat beginnen met lezen.