Ogentroost

Doctor Who s04e08 The Faceless Ones Deze aflevering bestaat uit zes deeltjes waarvan er twee bewaard zijn gebleven. Op de laatste na alle in redelijk goede staat. Ik vond hem behoorlijk creepy en dat was hij toentertijd misschien nog wel meer, want het speelt in het uitzendjaar 1966 op het vliegveld Gatwick, dus dat komt allemaal behoorlijk dichtbij.  De Chameleons zijn eigenlijk ook een soort bodysnatchers en dat heb ik altijd al een heel griezelig thema gevonden. In deze aflevering is het bodysnatchersproces echter omkeerbaar. De originelen zijn nog ergens opgeslagen als een soort zombies, anders werkt het zelfs niet, dus kan hun geest die door de Chameleons gebruikt wordt in een soort kloon ook weer terug, als ze een bepaalde armband afdoen. Hoe het technisch in elkaar zit weet ik niet, daar weten de Chameleons meer van. Ze rekruteren allemaal jonge mensen die zogenaamd naar het buitenland vliegen, maar in werkelijkheid worden die geminiaturiseerd in het vliegtuig en da...

Doctor Who 407: The Macra Terror Ondanks dat er maar af en toe een beeldje bewoog, vond ik dit een spannende, ja zelfs enge aflevering. De eerste aflevering al helemaal, aangezien daar nog alleen de dreiging is en niets zichtbaar, maar dat gevoel van dreiging weten ze nog heel lang vast te houden, ook al hebben we al een macra gezien. Niet dat je ze helemaal precies ziet; je ziet een paar ogen of een klauw, maar hoe ze nou precies in elkaar zitten blijft onduidelijk. Misschien ook dat de tegenstelling met de happy family veel bijdraagt aan de engheid. Er wordt gezongen, gelachen, gehoorzaamd, dat het een aard heeft. Greet the morning with a shout. Everyone up. The sun is out. Rah, rah, rah! Cheer for the Colony. We're the gang that works the hardest, and we must obey. Obey Control. Ring the bell. Ondertussen moet de kolonie gas uit de grond pompen voor de Macra, want die ademen gas ipv zuurstof. In hun slaap worden ze in een soort hypnose gebracht en ze hebben geen idee ond...

Doctor Who 4x06 The Moonbase Alweer een week geleden dat ik die gezien heb, dus even kijken wat me is bijgebleven. Allereerst dat het toch wel erg leuk is om samen te kijken en ten tweede dat het ook erg leuk is dat er twee van de vier afleveringen bewaard zijn gebleven en ook de kwaliteit van de twee recons zeer behoorlijk was. De Cybermen zijn terug in een iets andere gedaante en met een iets andere stem. Heel jammer, want de eerste Cybermen spraken bijna zingend met hele langgerekte klinkers, deze stemmen zijn veel mechanischer en werken eerder op je zenuwen.  We zijn in 2070 en er is een basis op de maan waar het weer wordt beïnvloed. (blij dat het nog niet zover is, anders hadden we vast geen sneeuw gehad deze winter) Hoe de Cybermen plotseling weer herrezen zijn nadat ze in The Tenth Planet zijn gesmolten samen met hun thuisplaneet, dat vermeldt het verhaal niet, maar we zitten er mooi weer mee opgescheept. En net als de Daleks willen ze niets liever dan planeet aard...

Doctor Who (classic)  4x05 The Underwater Menace   Eindelijk dan mogen we de tweede doctor een keer zien bewegen. Deeltje 3 is bewaard gebleven en dat is misschien ook nog wel het leukste deeltje van de vier omdat we hier de vismensen weer zo prachtig zien bewegen in hun viskostuum. We hebben dat een keer eerder gezien die zwevende mensen aan touwtjes. (misschien wel in seizoen 1) Daar zijn ze goed in bij doctor Who. Waar ze niet goed in zijn en wat ze maar niet onder de knie krijgen zijn de vechtscènes. Ook dat wordt in deel 3 vertoond. De gekke professor Zaroff houdt Polly als gijzelaar vast, maar dan is ze plotseling weer vrij en hoe is volkomen raadselachtig. Het is een ge-heen en weer van heb ik jou daar. Er is ook een soort marktscène, die erg leuk is, ook door de muziek, en die gelukkigerwijze ook in het bewegende deeltje valt. De gekke professor Zaroff is wel erg karikaturaal. Hij wil het verdronken Atlantis (want daar bevinden wij ons) doen stijgen, maar tegeli...

Kumaré (documentaire van Holland doc) Vandaag voor de tweede keer gezien, deze documentaire en ik ben er wederom diep van onder de indruk.  Een Indiase man, Amerikaans staatsburger en filmmaker, als hindoe opgevoed, heeft het helemaal gehad met zijn religie en al die nepgoeroes, maar is toch getroffen door de sereniteit en rust die zijn oma uitstraalt als zij 's morgens haar gebeden opzegt. Hij verbaast zich ook over het succes van Indiase religies in het westen die juist opkomen als hij ze net heeft afgezworen. Bij wijze van experiment geeft hij zich zelf uit voor guru, laat zijn haar groeien, kleedt zich als zodanig en neemt het Indiase accent van zijn oma aan. Hij gaat aan yoga doen, verzint allerlei rituelen en oefeningen en noemt zich Kumaré (Kumar is zijn tweede naam) Je ziet het hele proces van hoe hij volgelingen krijgt, die hoe langer hoe meer in hem gaan geloven en naarmate je langer kijkt raak je zelf ook steeds meer onder de indruk van zijn vriendelijke voork...

Doctor Who (1963): s.04 ep.04 The Highlanders Als je vorige keer dacht dat het niet erger kon met de kwaliteit van de recons, nou, deze was nòg erger. Slechts schimmen van gestalten krijgen we te zien. (het verbaast mij dan altijd dat de foto's op Google veel scherper zijn) Het verhaal was gelukkig wel vermakelijk en had wat meer humor dan de vorige. De doctor (ik herken nog steeds zijn stem niet) is wel een heel andere dan de vorige. William Hartnell behield altijd zijn waardigheid, zelfs als hem naar het leven werd gestaan tot aan de keel doorsnijden, bleef hij koelbloedig en deed hij een beroep op de menselijkheid en waardigheid van zijn tegenstander, en meestal met succes. Deze doctor doet raar en gek. blaast maar op zijn fluitje, vermomt zich als een oud vrouwtje met bijbehorende stem en gaat slapen op de spannendste en meest ongelegen momenten. Dit zou ik Hartnell van zijn levensdagen niet zien doen. Ik moet er erg aan wennen, want ik hield wel van die koelbloedigheid...

Doctor Who (1963) s.403 The Power of the Daleks Zes deeltjes achter elkaar kijken van een zo slechte recon, waarbij de stilstaande beelden ook nog voortdurend op en neer gingen (bedoeld of onbedoeld), dat moet ik maar niet meer doen. In het begin vond ik het nog wel een beetje spannend met Daleks die langzaam maar zeker tot leven kwamen en riepen: I am your servant. Maar verder was het een ongelooflijk gekonkel tussen de mensen van het station, mensen die ik maar moeilijk uit elkaar kon houden. Wat waren nou de goeien en de slechten? Ik kon er geen touw aan vastknopen. Dat de vrouw vreselijk was vond ik al gauw duidelijk. Alleen Lesterton vond ik een zeer boeiend figuur. Die wist ondanks de slechte kwaliteit wel iets bij me op te roepen. Vooral nadat hij de ware aard van de Daleks had ontdekt en ze in colonne aan zich voorbij zag trekken (gelukkig een bewaard gebleven stukje), vond ik zijn stem adembenemend. Hij is eigenlijk de enige die de consequenties overziet, maar draait daar...