Ogentroost

Arthur Japin: Zoals dat gaat met wonderen (dagboeken 2000-2007) Dit zijn niet zomaar dagboeken die het dagelijks leven beschrijven. Dit is een zorgvuldige keuze uit zijn leven, zijn gedachten, ervaringen, opmerkingen, meningen, bespiegelingen. Het geeft weer hoe Arthur Japin tegen de wereld aankijkt en dat is vaak heel origineel. Nergens kun je hem van woede of agressie betichten en dat heeft mij verbaasd omdat hij als kind veel gepest en mishandeld is. Dan verwacht je niet zoveel minzaamheid, maar hij heeft ook veel liefde ondervonden met zijn twee partners met wie het samenleven wonder baarlijk goed gaat. Sommige bekende personen worden wel flink aan de kaak gesteld, zoals Martin Simek, die zich altijd zo invoelend voordoet, maar de plank bij hem totaal misslaat of Eveline Herfkens die zich in Afrika niet bepaald van haar geïnteresseerde kant laat zien. Ook zijn de waarnemingen haarscherp als hij ervaart hoe mensen met bekende Nederlanders omgaan. Ik vond het soms schokkend o...

Doctor Who: Invasion of the Dinosaurs. (DWKlassiek) Eem origineel verhaal, spannend, goede spanningsboog, ja ik ben erg te spreken over deze aflevering. Niet de dinosauriërs zijn eng, daarvoor was het allemaal wat te knullig qua special effects, maar de geleerde Whitaker was een ongelooflijke engerd. Zijn assistent lachte soms nog triomfantelijk als hij iemand te slim af was, maar Whitaker verblikte of verbloosde niet, daarvoor was hij te eng. Dat hij nou juist een hoog ideaal had, nl een nieuwe wereld met een nieuwe mensheid kon ik maar moeilijk geloven, maar misschien was hij alleen bezeten door het idee van de tijd terugzetten. Ja dat is nog eens wat anders dan een uurtje spelen met zomer- en wintertijd. Hij kon de dinosauriërs terughalen naar de verlaten straten van Londen. En dan zorgen dat de hele mensheid ongeboren is op een handjevol vrijwilligers na die het wel eens beter zullen gaan doen. Het spreekt tot de verbeelding en is tegelijkertijd een illusie, zoals de doctor ...

Film: Aanrijding in Moscou (2008) De muziek had ik al vaak genoeg gedraaid, nl de heerlijke soundtrack van  Tuur Florizoone (met vooral piano en accordeon) Nu dan de film gezien die erbij hoort en waar de muziek voortreffelijk bij paste en die ook een belangrijk sfeermaker was in het geheel. Charmante film die speelt in Gent (Moscou is een wijk in Gent) met het sappige dialect van die stad, waarbij je echt wel ondertiteling nodig hebt. De film is leuk en grappig, maar heeft ook een serieuze en zelfs wat bittere ondertoon. Het gaat over op de klippen lopende relaties en het maken van keuzes. Naar het eind vond ik de film iets teveel verzanden in de ene keuze op de andere en werd het me net iets te lang. Jammer want verder heb ik er zeer van genoten.

Osamu Tezuka: Boeddha deel 4: Het Woud van Oeroevela   Er gebeurt weer heel veel in dit deel. Siddharta komt in het woud der beproevingen terecht waar hij tussen de andere asceten de ene na de andere beproeving ondergaat. Hij komt erachter dat dit zinloos lijden is en het daar niet om gaat. Echt menselijk lijden heeft een heel andere oorzaak. De tekeningen met de zwaarste beproevingen die de asceten zichzelf aandoen zijn hier en daar erg grappig. De voorspellingen over Assaji, het snottebeljongetje dat nog maar zeven jaar te leven had, komen uit. Hij is echter een en al blijmoedigheid en laat zich zoals voorzegd door de wilde dieren verscheuren (en heeft daarmee het slechte karma van zijn vader, die altijd op wilde dieren joeg, ingelost)  Meer personen uit andere delen komen in dit deel terug, zoals Soejata die van Siddharta houdt. Als zij stervende is, probeert hij haar terug te halen uit het dodenrijk, waar hij Brahma ontmoet die hem van alles leert over het leven e...

Osama Tezuka: Boeddha deel 3: Devadatta Siddharta onmoet een andere monnik Dhepa, met wie hij samen optrekt en die hem begeleidt bij zijn beproevingen. Deze monnik denkt niet misselijk over beproevingen, want heeft zichzelf een oog uitgebrand om de geest te reinigen. Siddharta vindt het maar niks. Ze krijgen ook nog een boosaardig jongetje met een voortdurende snottebel (ik geloof niet dat hij ooit zonder snottebel getekend wordt) mee op sleeptouw, maar deze Assaji zal later een bijzondere rol gaan vervullen. Een groot deel van het boek wordt ingenomen door de avonturen van Devadatta in zijn jeugd. Hij is wreed behandeld, hij keert de mensenwereld de rug toe en spreekt niet meer. Hij laat zich opvoeden door wolven en komt later terecht bij de beestmens Naradatta, waar hij leert: de zwakken sterven, de sterken overleven. Naradatta stuurt hem toch weer terug naar de mensenwereld, waarna hij terechtkomt bij een heks, die hem uitbuit bij haar pogingen wraak te nemen op de vrouw van ...

Donna Tartt: Het Puttertje (The Goldfinch) Normaal gesproken zou ik niet zo snel aan zo'n dikke roman beginnen, maar nu hij op mijn e-reader stond en ik niet goed kon inschatten hoe dik hij eigenlijk was heb ik me laten verleiden door de eerste pagina's en liet ik me het verhaal inzuigen. Daarna wil je alsmaar verder lezen. De verteller Theo Decker neemt je mee terug naar wat hij op dertienjarige leeftijd meemaakte, toen zijn moeder nog leefde en hij een bomaanslag meemaakt in een museum. Het overlijden van zijn moeder daarbij, zijn posttraumatische stressstoornis en het bezit van het schilderij het Puttertje zullen de rest van zijn verder beschreven leven bepalen. Zijn eenzaamheid en zijn vriendschap met Boris, de Oekraïner die hem de zelfkant van het leven zal invoeren. Jaren in New York wisselen af met jaren in Las Vegas, maar het boek begint en eindigt in Amsterdam (de epiloog niet meegerekend) Spannende stukken met heel veel vaart geschreven, worden afgewisseld m...

Doctor Who (Klassiek) 804: Colony in Space Een aflevering waar ik toch even een review voor wil schrijven. Eindelijk waren we even van de militairen en van de aarde verlost. Alleen aan het begin en einde even de brig, die een wat olijke blik in zijn ogen had. Maar daar gingen we met de Tardis. Volgens mij was Jo al eens terloops in de Tardis geweest, maar ze deed nu net of ze voor het eerst zag dat hij van binnen groter was dan aan de buitenkant. Leuke aliens op een andere planeet in de toekomst. Verrassend allemaal, vooral die laatste kleine wijze die uit dat kastje kwam zetten. Ook dat de adiuvator (?) de Master bleek te zijn was een grote verrassing voor mij. De doctor was ook leuk dit keer en ik kon me nu voor het eerst voorstellen dat veel mensen hem hun favoriete doctor vinden. Hij straalt gezag uit, heeft zijn harten op de goede plaats en de relatie met Jo was nog weer leuker geworden. Hartelijker en saamhoriger. Het enige wat ze maar niet kunnen laten is de eindelo...