Ogentroost

Mirjam van Hengel: Hoe mooi alles Leo en Tineke Vroman. Een liefde in oorlogstijd   Het boek beschrijft de liefde van Leo Vroman en zijn vrouw Tineke aan de hand van dagboekfragmenten, brieven en gesprekken die de schrijfster heeft met Leo en Tineke op het eind van hun leven. Leo en Tineke leren elkaar vlak voor de oorlog kennen. Als de oorlog uitbreekt vlucht hij (joods) via Engeland naar Indië waar hij is uitgenodigd door de vader van Tineke. Als de oorlog met Japan uitbreekt moet hij in het leger en komt hij in krijgsgevangenschap terecht waar hij in zeven verschillende kampen terechtkomt, aanvankelijk in Indië, later ook in Japan. Je denkt een liefdesgeschiedenis te lezen, maar wordt de verschrikkingen van twee oorlogen ingezogen, waarin de ontberingen van Leo het meest huiveringwekkend zijn. Het mag een wonder heten dat hij alles heeft overleefd: eindeloze mishandelingen door de Japanse bewakers, uitputting, honger, ziektes waaraan hij bijna bezwijkt. Zelf schrijft hij...

Osamu Tezuka: Boeddha deel 5: Het Hertenpark Alweer genoten van een deeltje van de heerlijke serie Boeddha van Tezuka. De ons langzamerhand bekende personen die iets met Boeddha te maken hebben komen we weer tegen, zoals Devadatta en Tatta. Het is weer genieten van de plaatjes, het eigentijdse taalgebruik, de metagrapjes en daar tegenover de geweldloze Boeddha. Er komt een duel in voor, dat is dus een en al ' brul ding ding klang klang tuunk fwoesj krak etc. Een van de metagrapjes is: "ik heb die helm niet nodig, Tezuka vindt hem trouwens moeilijk te tekenen" en dan zet hij de helm af. In het hertenkamp houdt Boeddha zijn eerste preken en wel voor de herten, die hem aanvankelijk redden van een overstroming. De ontmoeting met Boeddha heeft steeds een wonderbaarlijke uitwerking op de mensen die hij tegenkomt. Tatta geeft de wraak op waar hij voor leefde en ook de sluwe Devadatta raakt diep onder de indruk. Een prachtig deel dus weer dat je na lezing gelijk zou ...

Paul Theroux: Laatste Trein naar Zona Verde   Van alle boeken die ik van Paul Theroux gelezen heb is dit het meest deprimerende. Op zijn (waarschijnlijk) laatste grote reis naar Afrika bezoekt hij verschillende landen. Hij trekt van Zuid-Afrika naar Namibië, waar hij de San* (bosjesmannen) ontmoet, en via Botswana naar Angola, waar hij diep geschokt door de ellende aldaar volkomen ontgoocheld uiteindelijk zijn reis afbreekt. Degene met wie hij nog op safari zou gaan is overleden door een hartaanval, en nog een aantal mensen die hij daar ontmoet sterven een vroegtijdige en gewelddadige dood. Het land is totaal corrupt. Het land is stinkend rijk door de grondstoffen, maar slechts een handjevol mensen (meest buitenlanders)  profiteert daarvan, de rest woont verpauperd in sloppenwijken en wordt aan z'n lot overgelaten. Je leert ook iets van de geschiedenis van het land, hoe de Portugezen het hebben verkwanseld en de inwoners tot slaven hebben gemaakt (en na de slavernij to...

Arthur Japin: Zoals dat gaat met wonderen (dagboeken 2000-2007) Dit zijn niet zomaar dagboeken die het dagelijks leven beschrijven. Dit is een zorgvuldige keuze uit zijn leven, zijn gedachten, ervaringen, opmerkingen, meningen, bespiegelingen. Het geeft weer hoe Arthur Japin tegen de wereld aankijkt en dat is vaak heel origineel. Nergens kun je hem van woede of agressie betichten en dat heeft mij verbaasd omdat hij als kind veel gepest en mishandeld is. Dan verwacht je niet zoveel minzaamheid, maar hij heeft ook veel liefde ondervonden met zijn twee partners met wie het samenleven wonder baarlijk goed gaat. Sommige bekende personen worden wel flink aan de kaak gesteld, zoals Martin Simek, die zich altijd zo invoelend voordoet, maar de plank bij hem totaal misslaat of Eveline Herfkens die zich in Afrika niet bepaald van haar geïnteresseerde kant laat zien. Ook zijn de waarnemingen haarscherp als hij ervaart hoe mensen met bekende Nederlanders omgaan. Ik vond het soms schokkend o...

Doctor Who: Invasion of the Dinosaurs. (DWKlassiek) Eem origineel verhaal, spannend, goede spanningsboog, ja ik ben erg te spreken over deze aflevering. Niet de dinosauriërs zijn eng, daarvoor was het allemaal wat te knullig qua special effects, maar de geleerde Whitaker was een ongelooflijke engerd. Zijn assistent lachte soms nog triomfantelijk als hij iemand te slim af was, maar Whitaker verblikte of verbloosde niet, daarvoor was hij te eng. Dat hij nou juist een hoog ideaal had, nl een nieuwe wereld met een nieuwe mensheid kon ik maar moeilijk geloven, maar misschien was hij alleen bezeten door het idee van de tijd terugzetten. Ja dat is nog eens wat anders dan een uurtje spelen met zomer- en wintertijd. Hij kon de dinosauriërs terughalen naar de verlaten straten van Londen. En dan zorgen dat de hele mensheid ongeboren is op een handjevol vrijwilligers na die het wel eens beter zullen gaan doen. Het spreekt tot de verbeelding en is tegelijkertijd een illusie, zoals de doctor ...

Film: Aanrijding in Moscou (2008) De muziek had ik al vaak genoeg gedraaid, nl de heerlijke soundtrack van  Tuur Florizoone (met vooral piano en accordeon) Nu dan de film gezien die erbij hoort en waar de muziek voortreffelijk bij paste en die ook een belangrijk sfeermaker was in het geheel. Charmante film die speelt in Gent (Moscou is een wijk in Gent) met het sappige dialect van die stad, waarbij je echt wel ondertiteling nodig hebt. De film is leuk en grappig, maar heeft ook een serieuze en zelfs wat bittere ondertoon. Het gaat over op de klippen lopende relaties en het maken van keuzes. Naar het eind vond ik de film iets teveel verzanden in de ene keuze op de andere en werd het me net iets te lang. Jammer want verder heb ik er zeer van genoten.

Osamu Tezuka: Boeddha deel 4: Het Woud van Oeroevela   Er gebeurt weer heel veel in dit deel. Siddharta komt in het woud der beproevingen terecht waar hij tussen de andere asceten de ene na de andere beproeving ondergaat. Hij komt erachter dat dit zinloos lijden is en het daar niet om gaat. Echt menselijk lijden heeft een heel andere oorzaak. De tekeningen met de zwaarste beproevingen die de asceten zichzelf aandoen zijn hier en daar erg grappig. De voorspellingen over Assaji, het snottebeljongetje dat nog maar zeven jaar te leven had, komen uit. Hij is echter een en al blijmoedigheid en laat zich zoals voorzegd door de wilde dieren verscheuren (en heeft daarmee het slechte karma van zijn vader, die altijd op wilde dieren joeg, ingelost)  Meer personen uit andere delen komen in dit deel terug, zoals Soejata die van Siddharta houdt. Als zij stervende is, probeert hij haar terug te halen uit het dodenrijk, waar hij Brahma ontmoet die hem van alles leert over het leven e...