Ogentroost

Film: Boyhood (2014)   (spoilers vanaf 3e alinea) Het bijzondere van deze film is vooral dat 12 jaar lang met dezelfde acteurs wordt gewerkt. Je ziet de hoofdpersoon dus als klein jongetje en dan steeds ouder worden tot hij uiteindelijk gaat studeren. Dat is op zich heel leuk om te zien hoe iemand opgroeit, maar het is geen garantie voor een goede film. Een goede film heeft een bepaalde spanningsboog en een soort catharsis op het eind, een soort loutering en je moet je kunnen inleven in een of meer van de personages, het moet geloofwaardig zijn en er moet een bepaalde indruk bij je achterblijven. (dit zijn althans mijn criteria, misschien is het voor een ander weer anders) Wat mij betreft voldoet deze film aan alle criteria behalve de spanningsboog. De film is fragmentarisch, gebeurtenissen worden even aangestipt en hebben geen vervolg, geen consequenties. Je blijft voortdurend met een vraagteken achter. Dat had ik bijv. met het fragment in de wc op de middelbare school...

Arthur Japin: Een Schitterend Gebrek (2003) (spoilers)  Toen ik dit boek voor het eerst in handen kreeg heb ik het na een paar bladzijden weggelegd. Een man die een boek schrijft in de ikvorm als een jong meisje, daar had ik moeite mee. Kortgeleden kreeg ik dit boek cadeau en heb ik een nieuwe poging gedaan. Het verhaal pakte me na enig doorzetten toch wel en halverwege vond ik het een mooi boek.  Het is een historische roman. Japin heeft vooral geput uit de memoires van Casanova zelf. Hij schrijft weinig over Lucia, de ikfiguur. Hij schrijft over hun eerste ontmoeting in Italië, zijn gevoelens voor haar en dat zij hem in de steek heeft gelaten en over hoe hij haar tenslotte weer tegenkomt in Amsterdam in een hoerenkast en beschrijft haar als weerzinwekkend. Japin maakt daar een eigen verhaal van. Hij beschrijft haar levensverhaal. Zij is aangetast door de pokken en dat is de reden dat zij hem verlaat omdat ze zijn carrière niet op het spel wil zetten. Haar gezicht...

Osamu Tezuka: Boeddha deel 8 Jetavana Het laatste deel van deze mangaserie bevat veel geweld. De in het vorige deel gesloten vrede tussen de twee volkeren heeft geen stand gehouden en het volk van Boeddha wordt totaal vernietigd. Wat mij in dit deel verbaasde is de naïviteit en de twijfel van Boeddha. Naïef omdat je hem vaak hoort zeggen: dat zou die-en-die toch nooit doen. Hij vertrouwt erop dat de mensen die zich bekeerd hebben niet terugvallen in hun oude gedrag, maar vooral wraak is een grote verleiding voor de mensen en zo wordt hij keer op keer teleurgesteld. Boeddha begint te twijfelen of zijn preken ook maar iets teweeggebracht hebben bij de mensen. Aan het eind komt hij tot een nieuw inzicht: niet training is het sleutelwoord tot verandering maar liefde en mededogen voor de ander. Zo gaan we in dit laatste deel nog even snel van het hinayana-boeddhisme naar het mahayana-boeddhisme :) De serie eindigt met de dood van Boeddha die nu toch wel erg grote oorlellen heeft...

Osamu Tezuka: Boedda deel 7: Prins Ajatasattoe   Deel 7 van de serie over Boedda staat weer vol verhalen en niet alleen over prins Ajatasattoe, al was dit wel heel mooi en aangrijpend. Dit is de prins waarvan voorspeld is dat hij zijn vader zou vermoorden en op dit moment is dit nog voor beiden onvoorstelbaar. De koning laat de prins opsluiten en tijdens zijn gevangenschap wordt hij verliefd op een slavin. Hij wil samen met haar vluchten maar als de koning daar lucht van krijgt laat hij haar doden. De prins is in alle staten en zal wraaknemen, waarmee de profetie plotseling veel dichterbij komt. We zullen op het achtste en  laatste deel moeten wachten of dit echt gaat gebeuren, want zoals Boeddha zegt kun je je toekomstige lot veranderen door je daden van nu, dus niets is zeker. Dit alles gebeurt tijdens een hittegolf en grote droogte en ziektes in het land en de mensen sterven bij bosjes. Eigenlijk hoort dit gedeelte nog bij het vorige deel en begint nu een nieuw deel...

 Wederom een film die mijn aandacht trok vanwege de muziek. Ditmaal de pas door mij ontdekte Mark Orton met een heerlijke wat kabbelende soundtrack van de film. Daarnaast zag ik dat Maggie Smith erin speelde (alsmede Keven Kline en Kristin Scott Thomas) en mijn nieuwsgierigheid was gewekt. De in Parijs spelende film was oorspronkelijk een toneelstuk en vooral in de tweede helft van de film ga je dat steeds meer merken. Ja, de hoofdpersoon loopt af en toe door Parijs en vooral langs de Seine, maar verder zijn er veel, soms bijna literaire dialogen, alle binnenshuis, die in de loop van de film, steeds dramatischer worden. De drie hoofdpersonen spelen echter zo prachtig en geloofwaardig, dat het niet echt stoort. Mijn aandacht bleef geboeid, al vond ik de film net iets te lang en teveel uitwaaierend tegen het einde. De film gaat over een aan lager wal geraakte schrijver die een huis erft van zijn vader, maar dan blijkt dat er een uit mensen bestaande inboedel in het huis le...

Film: Yo, tambien (2009) Een man met syndroom van Down met normale intelligentie wordt gevolgd in zijn leven, zijn nieuwe baan, zijn vriendschap met en verliefdheid op een collega. Vrolijke en ook verdrietige film. Heel mooi en ontroerend. Erg mooi vond ik ook de dansschool waar je mensen met syndroom van Down ziet dansen en oefenen. De acteur heeft in de realiteit een universitaire graad behaald (als eerste in Europa)

Telefilm: Het mooiste wat er is   Over de veranderende relatie van twee geliefden die vader en moeder worden. Aardige film, beetje chaotisch, met Max Heijmans die zo weergaloos Ramses Shaffy speelde in de serie Ramses. Dus was benieuwd of hij hier ook zo goed was. Minder magisch, omdat deze film ook minder magisch was, maar toch leuk om naar te kijken. De baby speelde geweldig, heel knap. Precies op de juiste momenten huilen, pruilen en fles weigeren :)